رویاهای کودکی ام تن به خاک سپرد...و دلم در سوگ از دست دادن دنیای روشن آرزوهایم پوسید و نگاهم در تاریکی های سرنوشت مرا سرگردان بیراهه ای کور کرد که در روزهای سردش فصل های زندگی ام را باختم.... ××× روزهای سرد من چه بی پایان می نماید و تا آنجا که چشم کار می کند همه جا مه گرفته و ابریست... آه که چقدر روزهای روشنم زود گذشت.... تمام گذشته ها انگار همین دیروز بود و من به دنبال روزی که انگار آن را در هیچ فردایی ننوشته اند روزها و ثانیه هایم را سر می کنم .... به راستی کجاست؟ آیا فرا خواهد رسید؟ آیا یکبار دیگر درختان خشکیده ی وجودم از سبزترین رنگ خدا جان خواهند گرفت؟به شب می گویم قصه ی تلخ مرا به باد بسپارد و باد به دست فراموشی ... به دل می گویم دیگر هیچگاه بهانه ات را نگیرد... به چشم می گویم پا به پای دل برایت نبارد ... به هوشم می گویم به تو فکر نکند ...به زبانم می گویم نام تو را نخواند...به احساسم می گویم بی احساس شود...آه اما مگر می شود؟ کاش می شد ناگفته ها را گفت ...به ماه ... به شب... به تنهایی ...به خلوت... فقط گفت ....کاش میتوانستم پیدایت کنم و با تو بگویم از روزهای سرد........و با هم جشن می گرفتیم پایان سرمای دستهایمان را کاش بودی..........